Λίγο πριν από την παράσταση «Αρσέν Λουπέν: Το Μυστήριο της Κούφιας Βελόνας», που έρχεται στη Χαλκίδα στις 8 Αυγούστου, ο ηθοποιός Πάνος Κορογιαννάκης μιλά στο eviabest.gr για την εμπειρία της καλοκαιρινής περιοδείας, τη μαγεία του παιδικού κοινού, τις απαιτήσεις μιας παράστασης που συνδυάζει υποκριτική, τραγούδι και χορό, αλλά και για τον θρυλικό «τζέντλεμαν λωποδύτη» που εξακολουθεί να συναρπάζει μικρούς και μεγάλους.

Αν μπορούσατε να συναντήσετε τον Αρσέν Λουπέν για πέντε λεπτά, τι θα τον ρωτούσατε;

Αν μπορούσα να ρωτήσω κάτι τον Αρσέν Λουπέν αυτό θα ήταν ποιους θα επέλεγε να «κλέψει» αν βρισκόταν για λίγο στην Ελλάδα. Ο Αρσέν Λουπέν είναι ένας κλέφτης του οποίου βασικός στόχος είναι ο διεφθαρμένος πλούτος. Κάτι μου λέει πως τα ονόματα που θα μου πει θα είναι πολλά. 

Πώς ήταν η πρόβα για μια παράσταση που συνδυάζει υποκριτική, τραγούδι και χορό;

Αρκετά απαιτητική σωματικά αλλά και εξαιρετικά διασκεδαστική. Κάνοντας αντικατάσταση ενός ηθοποιού για την περιοδεία, τα πράγματα για εμένα έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Είχα όμως την τύχη να μπω σε μια ομάδα δεμένη και τρομερά υποστηρικτική.  Έτσι οι υψηλές απαιτήσεις των προβών της παράστασης αυτής, μπορούσαν να εκπληρωθούν με το κέφι που είχαμε ως ομάδα.

Ποια σκηνή απολαμβάνετε περισσότερο;

Υπάρχει μια σκηνή μέσα στην παράσταση στην οποία κάπως τα πράγματα που έχει να κάνει όποιος παίζει τον ρόλο που έχω, είναι πολλά και πρέπει να γίνουν σε πολύ λίγο χρόνο. Καθώς αυτό είναι ακατόρθωτο, η παράσταση σταματάει και γίνεται μια σκηνική «παράβαση» όπου εγώ ως ηθοποιός μέσα στην αγανάκτηση, γκρινιάζω για το πόσα πράγματα με έχουν βάλει να κάνω ταυτόχρονα. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλη σκηνή η αγαπημένη μου. Θεωρώ πως την διακεδάζουμε όλοι πολύ.

Πώς διατηρείτε ζωντανή την ενέργεια σε μια καλοκαιρινή περιοδεία;

Η περιοδεία μοιάζει σε πολλά πράγματα με διακοπές. Έχουμε την ευκαιρία να δούμε πολλά μέρη της Ελλάδας μαζί με συνάδελφους και ταυτόχρονα φίλους με τους οποίους περνάμε πολύ ωραία. Αν κάνουμε όμως το λάθος να αντιμετωπίσουμε την περιοδεία ως διακοπές, το σώμα θα εκδικηθεί. Για να είναι υψηλή η ενέργεια, δυστυχώς πρέπει συνεχώς να αποφεύγουμε να κοιμόμαστε πολύ αργά, να πίνουμε αλκοόλ, να τρώμε βαριά πριν την παράσταση – ακόμη και το μπάνιο στη θάλασσα θα το σκεφτούμε δυό φορές. Πρέπει δηλαδή να αποφεύγουμε όλα τα καλά δηλαδή που έχουν οι διακοπές. Αλλά πιστέψτε με αξίζει.

Είναι πιο απαιτητικό κοινό τα παιδιά ή οι ενήλικες;

Τα παιδιά είναι ένα κοινό πολύ πιο απαιτητικό από τους ενήλικες. Δεν πρόκειται να κρύψουν ποτέ τι νιώθουν. Αν βαρεθούν, αν δεν τους αρέσει κάτι, θα το δείξουν, δεν θα κρατήσουν τις αντιδράσεις τους εσωτερικές. Αυτό όμως κάνει και το κοινό των παιδιών μαγικό. Πρώτον επειδή όπως δείχνουν τη βαρεμάρα τους ή τη δυσαρέσκειά τους, έτσι δείχνουν και τη χαρά τους και τον ενθουσιασμό τους. Καταλαβαίνουμε πότε κάτι τους φαίνεται αστείο, πότε συγκινούνται, πότε ταυτίζονται με τους ήρωες. Η επικοινωνία ηθοποιού και θεατή με αυτόν τον τρόπο γίνεται πολύ πιο άμεση.  Θα ήθελα ακόμα να προσθέσω πως τα παιδιά αν και απαιτητικό κοινό, αναγνωρίζουν πολύ πιο εύκολα την ειλικρίνεια και την αγάπη που δείχνει ένας ηθοποιός. Αν το εντοπίσουν αυτό, γίνονται σύμμαχός σου.

Έχει τύχει ποτέ ένα παιδί να σας «χαλάσει» δημιουργικά το πρόγραμμα με μια απρόβλεπτη ατάκα;

Έχει τύχει και παρακαλάμε να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στην παράσταση. Το να ειπωθεί από κάποιο παιδί ατάκα που θα μας δώσει πάσα να την αξιοποιήσουμε σκηνικά, πρώτον φανερώνει πως το παιδί παρακολουθεί και συμμετέχει ενεργά στην ιστορία που λέμε, δεύτερον μας δίνει την ευκαιρία και εμείς ως ηθοποιοί να τεστάρουμε τα αντανακλαστικά μας. Να μην παίζουμε μηχανικά δηλαδή και να είμαστε εκεί για τα παιδιά. Αυτό είναι στην πραγματικότητα μια ζωντανή παράσταση.

Πώς αλλάζει η παράσταση όταν το κοινό συμμετέχει ενεργά;

Όταν το κοινό συμμετέχιε ενεργά, η παράσταση αποκτά περισσότερη ενέργεια. Το θέατρο δεν έχει έναν πομπό (τους ηθοποιούς) και έναν δέκτη (τους θεατές) – αντιθέτως οι δύο αυτοί πόλοι μπορούν να εναλλάσσουν ρόλους. Όσο πιο αμφίδρομη λοιπόν είναι αυτή η επικοινωνία, τόσο πιο καλά λειτουργεί μια παράσταση και ειδικά η δική μας παράσταση στην οποία οι θεατές καλούνται να διαλέξουν πώς θα τελειώσει η ιστορία.

Τι αποκαλύπτει για εμάς η επιλογή του τέλους;

Χωρίς να θέλω να προδώσω τι επιλογή κάνει συνήθως το κοινό για το τέλος της παράστασης, θα πω πως σχεδόν πάντα η απόφαση λαμβάνεται με συντριπτική πλειοψηφία. Το δίλημμα με το οποίο έχουν να αναμετρηθούν οι θεατές είναι ηθικής φύσεως και έτσι φανερώνεται πως στον πυρήνα μας οι άνθρωποι έχουμε μια κοινή εικόνα του τι είναι δίκαιο και τι άδικο και αυτό το βρίσκω πολύ συγκινητικό και παρήγορο.